تبریز عشق من است

چه قدر من این شهر را عاشقم

چه قدر گوگولی و دوست داشتنی است

آخر یک روز می روم و ساکن آن جا می شوم ان شاءالله

می دانم!...

...و به آنان گفتم:

"هر که در حافظه ی چوب، ببیند باغی"...

سهراب سپهری

آیینه وار با تو اقرار پشت اقرارتو مثل سنگ اما انکار پشت انکار تو دور می شوی من وعده به وعده نزدیک منزل به منزل اما دیوار پشت دیوار هر قدر چشم هایت دریاست پشت دریا اما دل تو انگار شن زار پشت شن زار هر شب اگر بخوابم با تو قرار دارم حسرت همیشه باقیست دیدار پشت دیدار من یک نخورده مستم از مزه ی نگاهت بسیار این چنین اند هشیار پشت هشیار خسته نمیشوم از ناز تو را کشیدن خسته نمیشوی از آزار پشت آزار من سوختم که آتش بر دامن تو افتد تا شاهدان ببینند بازار پشت بازار پنداشتی که باید پرده نشین بمانی من پرده را دریدم پندار پشت پندار... افشین یداللهی ادامه مطلب

زان یار دلنوازم، شکریست با شکایت گر نکته دان عشقی، بشنو تو این حکایت... +بی مزد بود و منت هر خدمتی که کردم یا رب مباد کس را مخدوم بی عنایت... +رندان تشنه لب را آبی نمیدهد کس گویی ولی شناسان رفتند از این ولایت... +در زلف چون کمندش ای دل مپیچ کانجا سرها بریده بینی بی جرم و بی جنایت... +چشمت به غمزه ما را خون خورد و میپسندی جانا روا نباشد خونریز را حمایت... +در این شب سیاهم گم گشت راه مقصود از گوشهای برون آی ای کوکب هدایت +ای آفتاب خوبان میجوشد اندرونم یک ساعتم بگنجان در سایه عنایت... +از هر طرف که رفتم جز وحشتم نیفزود زنهار از این بیابان وین راه بینهایت... +این راه را نهایت صورت کجا توان بست کش صد هزار منزل بیش است در بدایت... +هر چند بردی آبم روی از درت نتابم جور از حبیب خوشتر کز مدعی رعایت... +عشقت رسد به فریاد گر خود به سان حافظ قرآن ز بر بخوانی در چارده روایت... برچسبها: حافظادامه مطلب

... یا لب ما و دهنش!...

هاهاهاا

ای آشنای کوی محبت، صبور باش

بیداد نیکوان، همه بر آشنا رود...

حلاوت نباشد شکر در نی اش

چو باشد تقاضای تلخ از پی اش!...

فریب واژه ها را نخور

واژه ها دروغ می گویند

آن ها صرفا شریک جنسی هستند. حتی اگر هزار بار دعوا کنند و به هم بد و بیراه بگویند و از هم متنفر شوند، باز رابطه شان کاملا سرجایش است و چنین چیزی، حال مرا بهم می زند.

سرکوه بلند آمد، پلنگ از زیر و ماه از روکه دریا میگرفت آن شب کنار قایقی پهلو سر کوه بلند از ماه قایق پیشه عاشقترپلنگ آهسته میزد خیمه، ماه از در میآمد توسر کوه بلند آمد، نسیم از راست، ابر از چپمهآلودهترین رقصی که شاید باد با گیسو سر کوه بلند آنقدر دریا غرق قایق شدکه لنگر از کنار آورد و کرد از هر طرف پارو پلنگ از ماه خود با رونما تا رو بگیرد، ماهدو مروارید غلطان زیرلفظی میگرفت از او پلنگ از ماه راضی شد به یک لبخند، ماه امّاکشید از هر دو سو اخمی ازاین ابرو به آن ابرو پلنگ از قصهی اجدادیاش با ماه میگویدو ماه رند میپرسد چه خواهی کرد با آهو؟ پلنگ آهو شنید آهو، دلش لرزید، میترسید...سر کوه بلند آید نبیند خویش را با او سر هر کوه اگر ماهی پلنگی منتظر داردسرکوهی پلنگ از ماه دارد زخم بر پهلو پلنگی زیر پای ماه گاهی بر سر کوهیخیالی دارد امّا خام، چاکی دارد از چاقو دوتا لبخند گاهی درمیآمیزد دو بیهمسرکه یک نفرین به آتش میکشد زخم از دو همزانو سر کوه بلند القصه آهو میرسید از راهو باد بامداد از خیمه پی میکند تا بارو رسید آهو! چه میداند چه میبیند؟ چه میدانی!چه بویی بود بوی خون، که خون بوییده بود آهو چه رنجی میکشید آهو؟! که آهی میکشید از رنجپلنگ از ماه دامن میکشید و ماه دست از او سر کوه بلند امشب چه ماهی زیر سر دارد؟پلنگی تازه سر بر کرده از قنداقهی نَنو پلنگی ماده، آهو نر! و حادامه مطلب

... " و اُميد به وصال، او[انسان] را زنده نگه مي دارد...

دکتر دينانی

اوقات خوش آن بود که با دوست بسر شد باقی همه بی حاصلی و بی خبری بود... حافظ جان... باور کن من عاشقتم. خیلی عشقی. +در اخبار، گوینده گفت:"اوقات خوش آن بود که با دوست بسر شد"، و دیگر چیزی نگفت. من لبخند زدم و بلند خواندم: "باقی همه بی حاصلی و بی خبری بود"... پدر شنید و لبخند زد و خواست که تکرارش کنم. بعد آمدم در وبلاگ بنویسم این بیت ناب را، که گفتم بگذار اول کل شعر را ببینم از کیست و چیست. تا داشتم سرچ می کردم، یک وفعه یادم آمد که عههههههه این که از حافظ است. چون بلافاصله این بیت او یادم آمد که دقیقا هم وزن و هم قافیه ی همین بیت بود: "هر گنج سعادت که خدا داد به حافظ/از یمن دعای شب و ورد سحری بود"... و همان وقت، نتیجه هم زدم بیاید. دیدم بله... اولین تیتر: گنجور، حافظ... من حافظ را جان می دهم. دووووستش دارم. عشق است این جان. عشق است... برچسبها: حافظادامه مطلب

سالها پیروی مذهب رندان کردم تا به فتوی خرد حرص به زندان کردم من به سرمنزل عنقا نه به خود بردم راه قطع این مرحله با مرغ سلیمان کردم سایهای بر دل ریشم فکن ای گنج روان که من این خانه به سودای تو ویران کردم توبه کردم که نبوسم لب ساقی و کنون میگزم لب که چرا گوش به نادان کردم در خلاف آمد عادت بطلب کام که من کسب جمعیت از آن زلف پریشان کردم نقش مستوری و مستی نه به دست من و توست آن چه سلطان ازل گفت بکن آن کردم دارم از لطف ازل جنت فردوس طمع گر چه دربانی میخانه فراوان کردم این که پیرانه سرم صحبت یوسف بنواخت اجر صبریست که در کلبه احزان کردم صبح خیزی و سلامت طلبی چون حافظ هر چه کردم همه از دولت قرآن کردم گر به دیوان غزل صدرنشینم چه عجب سالها بندگی صاحب دیوان کردم ... برچسبها: حافظ + نوشته شده در چهارشنبه سیزدهم دی ۱۳۹۶ساعت 22:7 توسط | ادامه مطلب